Από το Καστελόριζο στην Ιθάκη και από την Βάση της Σούδας στη ΔΕΘ

iuΠόση απόσταση απέχει το Καστελόριζο από την Ιθάκη; Θα μπορούσαμε να πούμε οκτώ χρόνια ή τρία μνημόνια ή αρκετά αντιλαϊκά μέτρα αλλά αυτό θα αποτελούσε μόνο τη μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη πλευρά είναι η ουσία των όσων έχουν συντελεστεί μέχρι σήμερα, όχι απλά σαν εκατοντάδες αντιλαϊκά μέτρα, αλλά σαν κοινωνική πραγματικότητα που έχει καθιερωθεί και εδραιωθεί, ανεξάρτητα αν τυπικά είμαστε σε καθεστώς μνημονίου ή όχι. 

Από το Καστελόριζο στην Ιθάκη λοιπόν, ήταν το χρονικό διάστημα που σύμφωνα με την κυβέρνηση χρειάστηκε να διανύσει η χώρα για να περάσει από τα μνημόνια στην προοπτική της ανάπτυξης. Η κυβέρνηση, πλασάροντας ένα ψέμα για να δικαιολογηθεί, αποκαλύπτει την ουσία των οκτώ χρόνων που έχουν μεσολαβήσει. Η πολιτική των μνημονίων λοιπόν ήταν η αναγκαία πολιτική για την αστική τάξη για να μπορέσει να σταθεί σε συνθήκες κρίσης. Ζυγίζοντας εσωτερικές και εξωτερικές αντιθέσεις, ακροβατώντας κάθε φορά ανάμεσα στη χασούρα της σε συνθήκες κρίσης και στο βάθεμα των σχέσεων εξάρτησης που την χαρακτηρίζουν με τους ιμπεριαλιστές, προσπαθούσε (και προσπαθεί) να βρει τις καλύτερες ισορροπίες, τις καλύτερες ευκαιρίες, στο οικονομικό-πολιτικό-γεωστρατηγικό επίπεδο, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Συμφέροντα που πάνε χέρι χέρι με το ξεζούμισμα των εργαζομένων, το τσάκισμα των δικαιωμάτων, την περαιτέρω εμπλοκή, ακόμα και με όρους ακραίου τυχοδιωκτισμού στα πολεμικά παιχνίδια που στήνονται στην ευρύτερη περιοχή.

Η απάντηση στο τι έγινε τα τελευταία οκτώ χρόνια, λοιπόν, δεν μπορεί να κλείνεται στο δίπολο αν τελείωσαν ή όχι τα μνημόνια, αλλά στο τι κοινωνική πραγματικότητα διαμορφώθηκε μέχρι σήμερα. Και η αλήθεια είναι πως η αστική τάξη φαίνεται να τα πηγαίνει αρκετά καλά. Με την εκλογή και παραμονή στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ φαίνεται πως όχι απλά κατάφερε να αμβλύνει τις λαϊκές και εργατικές αντιστάσεις που είχαν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια αλλά και να κάνει αυτή την κατάσταση μία σχετικά σταθερή καθημερινότητα, όπου μέτρα θα περνάνε συνεχώς με ελάχιστες αντιστάσεις. Όπου η όξυνση της φασιστικοποίησης και της καταστολής δεν θα βρίσκουν αντίδραση. Όπου η καθημερινή και αυξανόμενη εμπλοκή στους πολεμικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή θα βρίσκουν στην καλύτερη περίπτωση ένα αναιμικό αντιπολεμικό κίνημα. 

Στο οικονομικό πεδίο, λοιπόν, το τέλος των μνημονίων συνοδεύεται με την ΑΝΑΠΤΥΞΗ, με μπόλντ και κεφαλαία γιατί αποτελεί μια ουσιαστική έννοια αν το δεις από την ταξική σκοπιά της αστικής τάξης. Ανάπτυξη, επομένως, δεν είναι απλά η καλυτέρευση των οικονομικών δεικτών, είναι η δυνατότητα των από πάνω, σε συνθήκες βαθιάς και δομικής κρίσης του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, να συνεχίσουν να κερδοφορούν με όλο και καλύτερους όρους για αυτούς. Είναι η δυνατότητα της αστικής τάξης να παίρνει την ιστορική ρεβάνς απέναντι σε κατακτήσεις δεκαετιών, έχοντας διασφαλίσει και σταθεροποιήσει μια κατάσταση κινηματικής απραξίας, επαληθεύοντας έτσι και την κυριαρχία της στο πολιτικό πεδίο, κάνοντας τις πολιτικές της μονόδρομο στην μεγάλη πλειοψηφία. 

Από την άλλη, η σχετική οικονομική και πολιτική σταθερότητα που παρουσιάζει (πάντα σε συνθήκες παγκόσμιας αστάθειας), επιτρέπουν την όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή στα γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονται στη γειτονιά μας, η οποία για την ελληνική αστική τάξη αποτελεί τον ζωτικό χώρο κίνησής της. Η επιλογή των ΗΠΑ σαν τιμώμενη χώρα στη φετινή ΔΕΘ δεν αποτελεί ένα εθιμοτυπικό γεγονός. Κάτι τέτοιο αποδεικνύεται εξάλλου και από την ένθερμη υποδοχή που έχει επιδείξει ο αμερικάνικος παράγοντας στην επιλογή να είναι το τιμώμενο κράτος. 

Η φετινή ΔΕΘ είναι η λογική συνέχεια των συμφωνιών μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου, του συνεχούς και εντεινόμενου εναγκαλισμού της χώρας με τους πολεμικούς σχεδιασμούς Ευρωπαίων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών στην περιοχή. Οι Αμερικάνοι ειδικά είναι το τιμώμενο πρόσωπο. Όχι στη ΔΕΘ όμως, αλλά στις στρατιωτικές βάσεις ανά την επικράτεια, που αναβαθμίζονται για να μπορούν να εξυπηρετούν καλύτερα τα γεωστρατηγικά σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με πρώτη και καλύτερη τη βάση της Σούδας, που έχει εξελιχθεί σε ένα πραγματικό ορμητήριο ενάντια στους λαούς της περιοχής. Τέλος, η επιλογή της ΔΕΘ δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς σηματοδοτεί την αναβάθμιση της εμπλοκής της χώρας στους σχεδιασμούς των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο, με τα δεκάδες άλυτα ακόμα ζητήματα (Συρία-ενεργειακά-ελληνοτουρκικά) αλλά και στα Βαλκάνια, με την ακόμα μεγαλύτερη διείσδυση του στρατιωτικού βραχίονα του ΝΑΤΟ, με συμφωνίες όπως αυτή των Πρεσπών.

Είναι ξεκάθαρο πως η φετινή ΔΕΘ, αν δεν αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για το κίνημα να βγει στους δρόμους και να διαδηλώσει για το παρόν και το μέλλον, αποτελεί σίγουρα ένα πρώτης τάξεως καθήκον για κάλεσμα σε αγώνα απέναντι σε όσα μας έχουν φέρει και σε όσα θα μας φέρουν. Η φετινή ΔΕΘ, λοιπόν, οφείλει  να αποτελέσει το έναυσμα για όλα όσα πρέπει να γίνουν για να μπορέσει να ανασυνταχθεί το κίνημα αντίστασης, ένα συνεχές κάλεσμα σε συγκρότηση εστιών αντίστασης για να μπορέσει να ανατραπεί η σημερινή πολιτική, για να μπορέσει να χαραχτεί ξανά ο δρόμος των νικηφόρων αγώνων. 

Advertisements
This entry was posted in πολιτική, Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s