Με αφορμή τις διώξεις των αγωνιζόμενων φοιτητών στη Ξάνθη

του Λ.Σ.

 

Μια είδηση κυκλοφορεί σε κάποιες γωνιές του διαδικτύου, σε κάποια αμφιθέατρα και στην πόλη της Ξάνθης : πριν από κάποιο χρονικό διάστημα ασκήθηκαν εισαγγελικές διώξεις πλημμεληματικού και κακουργηματικού χαρακτήρα σε προοδευτικούς -αριστερούς φοιτητές του πολυτεχνείου Ξάνθης για τη συνδικαλιστική τους δράση.

Εισαγωγικά

Στο άκουσμα της είδησης ίσως έρχεται στο μυαλό κάποιων το ερώτημα αν επανασυστήνονται εξεταστικά της ασφάλειας. Ίσως βέβαια ένα τέτοιο ερώτημα από άλλους να θεωρηθεί υπερβολικό. Στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν είναι υπερβολικό, αλλά αντίθετα είναι ανεπαρκές. Διότι το “κάπως πιο πραγματικό” ερώτημα είναι αν έπαψαν ποτέ να υφίστανται. Η απάντηση μάλιστα είναι αρνητική και αυτό που αλλάζει ανάλογα με την, κάθε, χρονική περίοδο δεν είναι η μόνιμη ύπαρξή τους αλλά η συχνότητα εμφάνισης και η ένταση των πρακτικών τους. Η συγκεκριμένη δίωξη μάλιστα δεν είναι η μοναδική που βρίσκεται σε εξέλιξη (σε ισχύ βρίσκεται επίσης δίωξη σε βάρος φοιτητών του Ηρακλείου). Οι διατάξεις εξάλλου που έχουν εισαχθεί στο νομικό πλαίσιο αφήνουν ορθάνοιχτες θύρες για παρέμβαση της ασφάλειας σε χώρους ασύλου και επίσης διαχρονικά σε όλες τις εξάρσεις του φοιτητικού κινήματος η ασφάλεια έχει δράσει κατασταλτικά εκπροσωπώντας την πολιτεία – το αστικό κράτος.

Σήμερα η συνεχώς εντεινόμενη επίθεση στα εργατικά και μικρομεσαία στρώματα της κοινωνίας από το ντόπιο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό γεννά αντικειμενικά στον κόσμο αβεβαιότητα και αγανάκτηση. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο η επίθεση αυτή περιλαμβάνει ως αναγκαία συστατικά της και τη σκλήρυνση και το βάθεμα όλων των κατασταλτικών μηχανισμών, το χτύπημα ακόμα και των πιο βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων, τη δημιουργία φασιστικών ομάδων που δρουν εκεί που δεν επιλέγει να φτάσει (ακόμα) το χέρι του συστήματος, οι οποίες κάνουν τη βρώμικη δουλειά των αφεντικών και ακόμα περισσότερο από αυτό, το σύστημα έχει ως σταθερή επιδίωξή του την επιχείρηση φασιστικοποίησης του κοινωνικού σκέπτεσθαι και γίγνεσθαι. Στοχεύει αφενός στη δημιουργία τρομοκρατικού κλίματος και αφετέρου στον αποπροσανατολισμό της κοινωνικής δυσαρέσκειας σε μονοπάτια ακίνδυνα για αυτό.

Η ακολουθούσα προσέγγιση στο ζήτημα των διώξεων αφορά όλα τα προαναφερθέντα αλλά εστιάζει κυρίως στην τελευταία αναφερόμενη στόχευση του συστήματος και την ανάδειξη της αναγκαιότητας αλλά και της δυνατότητας αναχαίτισής της.

Μια πρώτη, “εύκολη”, ανάγνωση/ερμηνεία των γεγονότων θα μπορούσε να περιοριστεί στο ότι ένας αυταρχικός ή και φασίστας καθηγητής δρα ως μανιακός ενάντια σε κάποιους “άτακτους¨ φοιτητές. Η ανάγνωση αυτή είναι μερικά μόνο σωστή. Και είναι σωστή αφενός γιατί ο καθηγητής Παύλος επί της ουσίας το δηλώνει (βλέπε τις υπέρ του δέοντος τιμητικές αναφορές σε Μεταξά και Κασιδιάρη, σχετικές και πολλές επερωτήσεις Χρυσής Αυγής για Ξάνθη κ.α.), αλλά και γιατί η όλη του συμπεριφορά απέναντι σχεδόν στο σύνολο των φοιτητών (και όχι μόνο των “ατάκτων”) έχει χαρακτηριστικά φασίζουσα και μανιώδη (100% ποσοστά αποτυχίας σε μαθήματά του, σχόλια σεξιστικά, σχόλια υποτιμητικά και ρατσιστικά για μουσουλμάνους, Κύπριους και άλλους “μη Έλληνες”, διαχωρισμός κοριτσιών-αγοριών στην αίθουσα, προσβολές και απειλές, αντικομουνιστικά παραληρήματα κ.α.). Είναι λοιπόν αυταρχικός και κατά ένα τρόπο και μανιακός. Επίσης είναι, μερικά, σωστή και γιατί οι φοιτητές οι οποίοι υφίστανται, υπό δική του προτροπή, τις εισαγγελικές διώξεις είναι “άτακτοι”, μιας και αν δεν ήταν άτακτοι θα είχε επιλέξει κάποιους άλλους (περισσότερο άτακτους).

Η ανάγνωση αυτή όμως είναι ταυτόχρονα και λανθασμένη. Γιατί λέει τη μισή αλήθεια. Και η μισή αλήθεια συχνά ισοδυναμεί με ένα ολόκληρο ψέμα, κάτι που στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει για μια σειρά από λόγους. Καταρχάς γιατί ο καθηγητής Παύλος δεν βρήκε μόνος του το χώρο να λειτουργεί ως υπέρτατη αρχή, να δρα διοικητικά, επιθετικά και εκδικητικά απέναντι σε όποιον ενοχλεί, το θεάρεστο κατ’ αυτόν, έργο του.Το χώρο αυτόν του τον έδωσαν μια σειρά από παράγοντες. Πρώτα και κύρια η ίδια η πολιτεία, το ίδιο το αστικό κράτος, οι παλιές και οι νέες κυβερνήσεις του.

Όλοι αυτοί που από το 1978 (νόμος 815) έως και σήμερα σχεδιάζουν και υλοποιούν πλάνα όξυνσης των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση, που από το 1998 (νόμος Αρσένη) κάθε χρόνο πετούν έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία του Λυκείου και του Γυμνασίου χιλιάδες μαθητές, που από το 1997 (καθιέρωση του ΑΣΕΠ) επιχειρούν να φορτώσουν την ευθύνη της ανεργίας στους πτυχιούχους, που από το 2006 (νόμος Γιαννάκου) έχουν θέσει ανώτατο όριο φοίτησης και έχουν επιβάλλει τη θεώρηση ότι για κάθε αποτυχία σε κάθε εξεταζόμενο μάθημα, ακόμα και σε αυτά με ποσοστά μαζικών κοψιμάτων «τύπου Παύλου», ευθύνονται οι φοιτητές, που σήμερα σε αγαστή συνεργασία με τις συντηρητικές γκρούπες του καθηγητικού κατεστημένου, σχεδίασαν και υλοποιούν μια ακόμη εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση, μειώνοντας δραστικά τον αριθμό των εισακτέων στις τριτοβάθμιες σχολές (με τη μείωση να είναι εστιασμένη κυρίως στις σχολές που οδηγούν σε επαγγέλματα καλύτερων προοπτικών) και πραγματοποιείται έτσι ακόμα ένα βήμα στην επανασύσταση του πανεπιστήμιου του μακρινού παρελθόντος, αυτού για «λίγους και εκλεκτούς» διαλεγμένους μέσω, κυρίως, ταξικών φίλτρων, αλλά και σκληρής πειθάρχησης.  

Όλοι αυτοί που με τη βάρβαρη και ληστρική οικονομική πολιτική τους έχουν καταστήσει τον κάθε φοιτητή/τρια έρμαιο στις εκμεταλλευτικές στάσεις του κάθε Παύλου, που με την βάρβαρη πολιτική περιστολής των δημοκρατικών ελευθεριών έχουν καταστήσει τον κάθε φοιτητή/τρια έρμαιο στις φασίζουσες στάσεις του κάθε Παύλου, που διαχρονικά αντιμετωπίζουν τις αναπτυσσόμενες αντιστάσεις στις πολιτικές τους με όργιο βίας και τρομοκρατίας, που είναι οι σχεδιαστές αλλά και οι φυσικοί αυτουργοί των δολοφονιών των αγωνιστών Ιάκωβου Κουμή και Σταματίνας Κανελοπούλου (1980) – μετά τις κινητοποιήσεις για την κατάργηση του νόμου 815 -, που είναι οι σχεδιαστές αλλά και οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα και των δολοφονιών τεσσάρων πολιτών της Αθήνας (1991) – κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων για την κατάργηση του νόμου Κοντογιανόπουλου-, που είναι οι σχεδιαστές της υπόθεσης “ζαρντινιέρα”, με τον βάναυσο ξυλοδαρμό/βασανισμό που περιλάμβανε, και της υπόθεσης “πράσινα παπούτσια” με τη εξωφρενικά ατεκμηρίωτη φυλάκιση που περιλάμβανε (2006), μετά τις κινητοποιήσεις ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16 του συντάγματος και για την κατάργηση του νόμου Γιαννάκου .

Όλοι αυτοί που δαιμονοποίησαν (από τη δεκαετία του 90’) τους μετανάστες, που προέβαλαν για όσο χρόνο μπορούσαν τη δολοφονία του Φύσα ως εκτροπή ποδοσφαιρικού καυγά, τη δολοφονία του Αλέξη ως ατύχημα, που “εξαφάνισαν” για καιρό τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, που είναι τόσο ευαίσθητοι για τα θύματα των τρομοκρατικών επιθέσεων στις Βρυξέλες και στα Παρίσια, αλλά η ευαισθησία τους χάνεται όταν το θέμα πηγαίνει στη Συρία, στην Παλαιστίνη, στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας, στους πλημμυρισμένους από αίμα μαύρων δρόμους της Αμερικής που σκοτώνουν κατά εκατοντάδες οι μπάτσοι του “δημοκράτη” Ομπάμα και του ακραίου Τραμπ, καθώς και σε τόσα άλλα μέρη του κόσμου που οι ιμπεριαλιστές δολοφόνοι, οι μεγάλοι τους προστάτες, ματοκυλούν τους λαούς

Όλοι αυτοί που αρπάζουν τους κόπους της δουλειάς και το ψωμί από τα χέρια του λαού για να τα δώσουν μαζεμένα στους Λάτσηδες, τους Μαρινάκηδες, τους Μελισανίδιδες και τους Σαβίδιδες.

Advertisements
This entry was posted in πολιτική and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s