Όσο ανθίζουν οι κερασιές τόσο πιο κοντά φτάνουμε στην άνοιξη

του Κ.

Δεν είμαι γνώστης της γαλλικής γλώσσας. Για την ακρίβεια σε καμία γλώσσα πλην της ελληνικής δεν θα μπορούσα να διαβάσω ένα κείμενο ή άρθρο και να κατανοήσω με σαφήνεια τα όσα θέλει να αποδώσει ο συγγραφέας. Παρότι λοιπόν δεν έχω πρόσβαση στην ξενόγλωσση αρθρογραφία, αντιλαμβάνομαι με μεγάλη άνεση ότι τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στη Γαλλία αποτελούν σοβαρή εξέλιξη για τους λαούς της Ευρώπης. Ακόμα βέβαια, και έχοντας περιορισμένη εικόνα ακόμα και τις ελληνικής αρθρογραφίας πάνω στο θέμα, θα ήθελα να διατυπώσω κάποιες σκέψεις με αφορμή τα όσα συμβαίνουν.

Η απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης να καταθέσει ένα νομοσχέδιο που θα τσακίσει τα λαϊκά και εργατικά δικαιώματα πυροδότησε καταιγιστικές εξελίξεις. Αυτό το νομοσχέδιο έρχεται σε μια περίοδο όπου η γαλλική κοινωνία δεν είναι απαλλαγμένη από τα προβλήματα άλλων χωρών. Αυτή τη στιγμή η χώρα βιώνει τη μεγαλύτερη ανεργία των τελευταίων χρόνων έχοντας 5,5 εκατομμύρια άνεργους (10% περίπου). Ταυτόχρονα, η ιμπεριαλιστική αστική τάξη της Γαλλίας είδε το ρόλο της να υποβαθμίζεται την περίοδο της κρίσης και από ισότιμος (ή σχεδόν ισότιμος) “παίχτης” της Γερμανίας εντός της ΕΕ, βρέθηκε σε θέση δεύτερου. Παράλληλα, οι τρομοκρατικές επιθέσεις του προηγούμενου διαστήματος ανέδειξαν με έναν ακόμη τρόπο τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η γαλλική αστική τάξη. Αυτή η υποβάθμιση του γαλλικού ιμπεριαλισμού είναι που σπρώχνει την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Βαλς σε αυτή την επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, με στρατηγικό στόχο την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας προς όφελος των κεφαλαιοκρατών. Είναι η αναμενόμενη επιλογή του κεφαλαίου, όταν βρίσκεται σε κρίση, να επιτίθεται στα δικαιώματα των λαών, ακόμα και στις ίδιες της καπιταλιστικές μητροπόλεις της ανεπτυγμένης και πολιτισμένης Δύσης. Αν κάτι μας δείχνει αυτό το νομοσχέδιο είναι ότι η “μείωση του εργασιακού κόστους”, όπως την αποκαλούν οι αστοί, είναι μονόδρομος για τον καπιταλισμό. Σε περιόδους κρίσης και χωρίς αντίπαλο δέος (λαϊκό κίνημα), οι αστικές τάξεις δείχνουν το πιο αποκρουστικό τους πρόσωπο, ισοπεδώνοντας εργαζόμενους ακόμα και μεσοστρώματα για να μην δουν τα κέρδη τους να μειώνονται και τη θέση τους στον ανταγωνισμό με τις υπόλοιπες αστικές τάξεις να υποβαθμίζεται.

Η αντίσταση του γαλλικού λαού όμως είναι αυτή που δείχνει το δρόμο στους λαούς του κόσμου για το πώς πρέπει να μάχονται την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και διαδηλώσεις που ξεπέρασαν το 1 εκατομμύριο συμμετέχοντες. Απεργίες στα λιμάνια και τις βιομηχανίες ενέργειας (και την πυρηνική βιομηχανία) παρέλυσαν την παραγωγή και αποδεικνύουν με έμπρακτο τρόπο τους λόγους για τους οποίους η εργατική τάξη αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας και τη μόνη τάξη που μπορεί να ηγηθεί του αγώνα για μια άλλη κοινωνία. Οι κινητοποιήσεις λαμβάνουν χαρακτήρα γενικευμένης λαϊκής εξέγερσης με βασικό κορμό την εργατική τάξη και του υπόλοιπους εργαζόμενους και η κατάσταση βρίσκεται τόσο πολύ εκτός ελέγχου που δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν θα μπορέσει να διεξαχθεί ομαλά το τουρνουά ποδοσφαίρου των εθνικών ομάδων – Euro 2016.

Ανεξαρτήτως της έκβασης αυτών των κινητοποιήσεων στη Γαλλία και άσχετα από το αν θα καταφέρει ο γαλλικός λαός να ανατρέψει τα μέτρα για τα εργασιακά και πολύ περισσότερο να αποτελέσει η εξέγερσή του έναυσμα για συνολικότερη αμφισβήτηση του καπιταλισμού και αναζήτηση ενός άλλου δρόμου, αυτή τη στιγμή δείχνει το δρόμο στους λαούς της Ευρώπης. Οι κινητοποιήσεις αυτές αποτελούν έκφραση των αδιεξόδων που δημιουργεί το καπιταλιστικό σύστημα και της προσπάθειας των μαζών να ξαναβγούν στο προσκήνιο της ιστορίας. Αυτή η προσπάθεια είναι που θα καθορίσει τις τύχες της ανθρωπότητας στον 21ο αιώνα.

Το δρόμο του λαού της Γαλλίας πρέπει να τον ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου. Έχει γραφτεί αρκετές φορές όσο μαίνονται οι κοινωνικές συγκρούσεις στη Γαλλία ότι και οι Έλληνες πρέπει να ξεσηκωθούν. Ή διατυπώνονται τα αντίστοιχα ερωτήματα. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι ο ελληνικός λαός τη διετία 2010-12 έδωσε κι αυτός μεγάλες μάχες απέναντι σε ίδια ή παραπλήσια μέτρα. Να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας ότι το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα κάθε άλλο παρά διάθεση παραίτησης έδειξε για τον ελληνικό λαό. Αυτό που του λείπει είναι ο προσανατολισμός και η κατεύθυνση. Αυτό που διαφοροποιεί το δικό μας λαό από το γαλλικό είναι ότι στη χώρα μας η διάθεση αντίστασης στη βαρβαρότητα στράφηκε σε ανώδυνα κανάλια. Μέσα από την υποτιθέμενη “Αριστερή Κυβέρνηση”, μέσα από τη λογική της ανάθεσης που κυριάρχησε και στο δημοψήφισμα. Κι όμως, μ’ αυτό το κλίμα ήττας και απογοήτευσης θα αναμετρηθούμε, θα συγκρουστούμε και τελικά θα αντισταθούμε στην επόμενη λαίλαπα μέτρων που θα μας ετοιμάσουν. Πέρα όμως από το καθήκον να αγωνιστούμε σαν λαός απέναντι στη λεηλασία των δικαιωμάτων μας, οφείλουμε να εκδηλώσουμε την αλληλεγγύη μας στο γαλλικό λαό και με έναν έμπρακτο τρόπο. Είναι πρωτοφανές να διεξάγεται ένας τέτοιος κρίσιμος και μαχητικός αγώνας στη Γαλλία και να μην έχουν υπάρξει συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στην Ελλάδα. Είναι μεγάλη έλλειψη και αδυναμία της Αριστεράς (και όχι μόνο) που συχνά αναφέρεται στο Μάη του ’68 ή σε αγώνες του παρελθόντος, και τώρα που οι κερασιές ανθίσανε ξανά στη Γαλλία να μην αντιλαμβάνονται την ανάγκη να ανοιχτεί το ζήτημα στον ελληνικό λαό. Η φλόγα του αγώνα από τις πόλεις της Γαλλίας πρέπει να μεταλαμπαδευτεί σε όλη την Ευρώπη και τη χώρα μας και να σηματοδοτήσει νέους αγώνες για τους λαούς, ενάντια στην επίθεση που δέχονται στα δικαιώματά τους από τις αστικές τάξεις και τον ιμπεριαλισμό.

Advertisements
This entry was posted in πολιτική and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s