Στην εποχή των προσφύγων II

Έτσι συνέβαινε πάντοτε τελικώς. Ο «εν καιρώ ειρήνης» αναδειχθείς «καλλιτέχνης» να αποκαλύπτεται όταν, πλέον, τα ίδια τα γεγονότα δεν χρειάζονται την καλλιτεχνική επένδυση για να μιλήσουν. Όταν αυτά για τα οποία υποτίθεται μιλούσε, γίνονται πτώματα, αποκτούν από μόνα τους φωνή αληθινή, ουρλιαχτό και σπαραγμό, και δεν χρειάζονται την καλλιτεχνική έμπνευση απ΄τον ζεστό καναπέ του τάδε ή του δείνα, του κάθε ξεχασμένου και ξεπερασμένου απ΄την ζωή την ίδια. Είναι οι ίδιοι οι πρόσφυγες που πάνε κόντρα σ’ ολόκληρη τη γη από αυτό που ήταν η πατρίδα τους, είναι οι πορείες τους που γράφουν στις εμπνεύσεις όσων ακόμη θέλουν να αποκαλούνται άνθρωποι.
Η ζωή και η ιστορία, αλλά και η υστεροφημία, δεν αφορούν τους ξεχασμένους ανθρώπους, αυτούς που δεν μπορούν πια, με κανέναν τρόπο, να καλλιτεχνούν ανθρωπίνως για ό,τι συμβαίνει σήμερα και για ό,τι θα γίνει στο μέλλον.

http://luben.tv/stream/65496

Advertisements
This entry was posted in πολιτισμός and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s