Τακτικές κωλοτούμπες

Ρόζα Λούξεμπουργκ

rosaΦαίνεται ότι η βελγική Βουλή θα ξεκινήσει την επόμενη βδομάδα με την εξέταση των εκλογικών μεταρρυθμίσεων. Η ίδια η κυβέρνηση πρότεινε χθες αυτή την ημερομηνία και ο Χάισμανς, ο ηγέτης των αριστερών Φιλελευθέρων, αποδέχθηκε την πρόταση του πρωθυπουργού.

Κρίνοντας απ’ έξω, φαίνεται ότι στο βελγικό κίνημα για τη μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος τα πάντα στέκονται ανάποδα. Αυτό σημαίνει ότι το πιο πολιτικά αντιδραστικό κόμμα, το Καθολικό Κόμμα, προωθεί εκείνο το αίτημα που είναι το πιο επαναστατικό από όλες τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, την εισαγωγή της καθολικής γυναικείας ψήφου. Ενώ από την άλλη μεριά το προγραμματικά επαναστατικό κόμμα, το Εργατικό Κόμμα, αρνείται να ρίξει το βάρος στο θέμα της γυναικείας ψήφου …για τακτικούς λόγους. Και για να συμπληρωθεί η σύγχυση, οι σοσιαλιστές ρεπουμπλικάνοι ζητάνε την παρέμβαση της μοναρχίας. Η σοσιαλιστική People εντελώς ανοικτά προσπαθεί να φέρει τον βασιλιά Λεοπόλδο να ευθυγραμμιστεί με τους υποστηρικτές της και ενάντια στην κυβέρνηση στο ζήτημα του εκλογικού νόμου και εκφράζει την ελπίδα – φυσικά μετά από κάποιες επιφυλάξεις υπέρ του προγράμματος του ρεπουμπλικανισμού – «ότι κόντρα στην ξεροκεφαλιά της κληρικόφρονης κυβέρνησης, ο βασιλιάς από τη μεριά του μπορεί να εκφέρει τα λόγια της ειρήνης, της σύνεσης, και της δικαιοσύνης». «Είμαστε και παραμένουμε ρεπουμπλικάνοι, αλλά είναι βέβαιο ότι συμφιλιωτικά λόγια από τον βασιλιά θα προσφέρουν περισσότερα στη διατήρηση της μοναρχίας παρά όλες οι θεοσεβούμενες πράξεις των κάλπικων πατριωτών μας. Αξιολογούμε τη σπουδαιότητα των μεταρρυθμίσεων που ζητάμε για το λαό τόσο πολύ για να ανησυχούμε για τις μορφές – ακόμη κι αν πρόκειται για τη μορφή της κυβέρνησης που είναι υπό συζήτηση. Υπάρχουν συντηρητικές, αντιδραστικές και πράγματι ιμπεριαλιστικές δημοκρατίες που δεν ήταν και μάλλον ακόμη δεν είναι τίποτα άλλο παρά οικονομικές ή θρησκευτικές τυραννίες. Γιατί σε αυτήν την περίοδο ανάπτυξης, μετάβασης και αναδιάρθρωσης είναι ανεπίτρεπτο να αποδεχθείς μια συνταγματική μοναρχία που έχει δεσμευτεί να είναι πιστή στις τίμιες και σημαντικές δημοκρατικές πολιτικές και με κανένα τρόπο δεν θα προσπαθήσει να εμποδίσει την πορεία της προόδου;»

Αναμφίβολα κάτι υπάρχει στην αναφορά των Βέλγων μας συντρόφων στην περίοδο μετάβασης και ανάπτυξης. Συγκεκριμένα υπάρχει ιστορική εμπειρία κομμάτων που πολύ τακτικά αλλάζουν τους ρόλους τους σε στιγμές πολιτικής αναταραχής. Ηγέτες συντηρητικού κόμματος εισηγούνται επαναστατικά προγράμματα για να μπορέσουν να παραμείνουν στην εξουσία ενώ τα αντιπολιτευόμενα κόμματα στέκονται αποφασιστικά ενάντια σε αυτή τη μεταμφίεση των πολιτικών αρχών. Πριν από χρόνια, ο Άρνολντ Ρούγκε είχε επισημάνει ότι στη μεγαλύτερη πάλη για την εξουσία μεταξύ Γουίγκς και Τόρυδων στην Αγγλία, οι Τόρυδες μπορούσαν να σταθούν στην εξουσία μόνο με την υιοθέτηση του προγράμματος των Γουίγκς.

Αργότερα ο Μπίσμαρκ στη Γερμανία και ο Ντισραέλι στην Αγγλία προώθησαν σχεδόν την ίδια εποχή παρόμοιες πολιτικές. Ο Μπίσμαρκ προσέφυγε στην καθολική ισότιμη ψηφοφορία με άμεσο στόχο να στρέψει τις μάζες του γερμανικού λαού, που τις θεωρούσε βαθιά συντηρητικές, ενάντια στα πλουτοκρατικά στοιχεία της αστικής τάξης. Και στην Αγγλία ο Ντισραέλι έκανε αποδεκτή την επέκταση του εκλογικού δικαιώματος για τους Τόρυδές του, υποστηρίζοντας «ότι σκόπευε να σκάψει μέχρι να βρει άλλο ένα συντηρητικό επίπεδο».

Οι Βέλγοι κληρικόφρονες νομίζουν ότι συνάντησαν ένα ακόμη βαθύτερο επίπεδο συντηρητισμού στον πληθυσμό … τις γυναίκες! Και οι σοσιαλιστές αντιτίθενται στην επέκταση του εκλογικού δικαιώματος επειδή το βλέπουν ως ρίσκο. Είναι τόσο κοντόφθαλμο όσο και των Καθολικών που το υποστηρίζουν.

Οι συντηρητικοί επαναστάτες σε τελική ανάλυση αγόρασαν γουρούνι στο σακί. Εάν ζούσε σήμερα, ο Μπίσμαρκ δεν θα παραχωρούσε ποτέ την καθολική ψηφοφορία. Και ποιοι είναι οι ορκισμένοι εχθροί του εκλογικού δικαιώματος παρά οι μεγαλύτεροι ζηλωτές φύλακες της πολιτικής του, οι συντηρητικοί και οι αντιδραστικοί έμποροι πανικού;

Η εμπλοκή της μοναρχίας ως πολιτική δύναμη «υπεράνω κομμάτων» είναι επίσης μια κίνηση που δεν είναι μόνο ιδιαιτέρως συζητήσιμη ως θέμα αρχής, αλλά επίσης πολύ αμφίβολη από τακτική άποψη.

Στη Ρωσία μπορεί να ειπωθεί ότι το στέμμα εκπροσωπεί μια πολιτική δύναμη με κέντρο βάρους το ίδιο. Η κατάργηση της δουλοπαροικίας στην εποχή της ήταν ουσιαστικά μια πράξη δεσποτισμού. Αλλά ο «Βασιλεύς των Βέλγων», του οποίου οι καθαρά συνταγματικές εξουσίες είναι εντελώς περιορισμένες και η πολιτική εξουσία, αν μη τι άλλο, ελάχιστη … δεν είναι πολιτικός ηγέτης κανενός. Κάθε πράξη του, σε σχέση με την τυπική δημοκρατία, θα κηλιδωθεί με καισαρισμό. Τέτοιες κωλοτούμπες το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι να κάνουν αθέμιτα τον βασιλιά «Κλεοπόλδο» «δημοφιλή» για λίγο καιρό.

Η έκκληση των Βέλγων συντρόφων μας προς το στέμμα στον αγώνα για εκλογικά δικαιώματα συνάδει με την εγκατάλειψη της πάλης για τα εκλογικά δικαιώματα των γυναικών.

Τα τελευταία νέα από το θέατρο της συνταγματικής πάλης του Βελγίου είναι τα εξής: Βρυξέλλες 8 Απριλίου.

Απόψε μετά από εκδήλωση που μίλησε ο σοσιαλιστής αντιπρόσωπος Βαντερβέλντε ξέσπασε σύγκρουση μεταξύ 1.500 σοσιαλιστών και της αστυνομίας. Δύο αστυνομικοί και ένας σοσιαλιστής τραυματίστηκαν. Μια ομάδα διαδηλωτών έκανε πορεία προς την κατοικία του Πρίγκιπα Αλβέρτου. Η αστυνομία έκλεισε του δρόμους και επιτέθηκε με τα ξίφη. Τραυματίστηκαν τρεις διαδηλωτές.

Leipziger Volkszeitung No. 80, 9 Απριλίου 1902

Advertisements
This entry was posted in πολιτική, μεταφράσεις and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s