Πρέπει να αναγνωρίζουμε πλήρως την παρατεταμένη φύση της ταξικής πάλης και της πάλης των δύο γραμμών [1]

Απόσπασμα από το εγχειρίδιο, Βασική κατανόηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (Σαγκάη 1974). Μετάφραση από την αγγλική έκδοση A Basic Understanding of the Communist Party of China (Σαγκάη 1974), σελ. 51-53. [Mετάφραση: Μ.Α.]

 

Εργοστάσιο χάλυβα στη Σαγκάη (1968)

Προκειμένου να επιμένουμε στη βασική γραμμή του κόμματος, θα πρέπει πρώτα να αναγνωρίζουμε τη διαρκή φύση της ταξικής πάλης κατά τη διάρκεια της ιστορικής περιόδου του σοσιαλισμού, να προετοιμαστούμε διανοητικά γι’ αυτό σε όλες τις διάφορες πτυχές του, να εμποτιστούμε με την ιδέα της διεξαγωγής ενός παρατεταμένου αγώνα.

Ο Λένιν τόνισε ότι «η μετάβαση από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη ιστορική εποχή. Όσο αυτή δεν θα έχει φτάσει στο τέρμα της, αναπόφευκτα οι εκμεταλλευτές θα διατηρούν την ελπίδα της παλινόρθωσης, και αυτή η ελπίδα θα εκφραστεί με απόπειρες παλινόρθωσης».[1] Η σοσιαλιστική κοινωνία εκτείνεται σε μια αρκετά μακρά ιστορική περίοδο κατά την οποία συνεχίζεται η πάλη ανάμεσα στο προλεταριάτο και στην αστική τάξη. Αυτή η πάλη δεν θα σταματήσει μέχρι να καταργηθούν εντελώς οι τάξεις. Από την ίδρυση του κράτους μας, η πραγματικότητα της ταξικής πάλης και του αγώνα μεταξύ των δύο γραμμών μάς έχουν διδάξει ότι κάθε λίγα χρόνια οι ταξικοί εχθροί επανεμφανίζονται στο προσκήνιο. Ακόμα και αν έχουν υποστεί σοβαρές και επανειλημμένες ήττες και έχουν αντιμετωπίσει διαρκείς και ντροπιαστικές  υποχωρήσεις, είναι αδύνατο γι’ αυτούς να μην συνεχίσουν να εξεγείρονται Αυτό καθορίζεται από την ταξική τους φύση. Το δέντρο θα ήθελε να είναι ήρεμο αλλά ο άνεμος δεν σταματά. Οι ταξικοί εχθροί θα συνεχίζουν πάντα να εξεγείρονται αψηφώντας το προλεταριάτο, πρόκειται για έναν αντικειμενικό νόμο, ανεξάρτητο από τη θέληση του ανθρώπου. Ως εκ τούτου, δεν πρέπει να θεωρούμε ότι επειδή έχουμε επιτύχει μερικές νίκες στον αγώνα μπορούμε να χαλαρώσουμε την επαγρύπνησή μας και να μείνουμε καθησυχασμένοι Αντίθετα, πρέπει να δούμε ξεκάθαρα ότι μόνο και μόνο επειδή έχουμε απωθήσει μερικές επιθέσεις του ταξικού εχθρού, αυτό δεν σημαίνει ότι η αντιδραστική τάξη στο σύνολό της έχει εξαλειφθεί. Ούτε πρέπει να πιστεύουμε ότι επειδή έχουμε επιτύχει μερικές νίκες στην πάλη των δύο γραμμών δεν θα υπάρχουν περισσότερες μάχες στο μέλλον. Μόνο συλλαμβάνοντας πλήρως την παρατεταμένη και πολύπλοκη φύση αυτών των αγώνων, με την κατανόηση των νόμων της ταξικής πάλης στην εποχή του σοσιαλισμού, θα μπορέσουμε να υλοποιήσουμε και να υπερασπιστούμε τη βασική γραμμή του κόμματος.

Ο Πρόεδρος Μάο είπε: «Η αντίθεση και η πάλη μεταξύ των διαφόρων ιδεών είναι συνεχής μέσα στο κόμμα. Αυτό αποτελεί αντανάκλαση των αντιθέσεων μεταξύ των τάξεων και μεταξύ της νέας και παλιάς».[2] Η πάλη των τάξεων στην κοινωνία αναπόφευκτα αντανακλάται μέσα στο κόμμα και εμφανίζεται με συμπυκνωμένο τρόπο στη μορφή του αγώνα των δύο γραμμών μέσα στο κόμμα, αυτός είναι επίσης ένας αντικειμενικός νόμος. Ο λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφιβολία ότι η ταξική πάλη στην κοινωνία έχει την αντανάκλασή της στο κόμμα είναι ότι το κόμμα μας δεν ζει σε κενό αέρος αλλά σε μια κοινωνία στην οποία υπάρχουν τάξεις και είναι πιθανό η αστική ιδεολογία, η δύναμη των παλιών συνηθειών και οι διεθνείς ρεβιζιονιστικές θεωρητικές τάσεις να επιδράσουν και να δηλητηριάσουν τον κομματικό μας οργανισμό. Επιπλέον, ο ιμπεριαλισμός και ο σοσιαλιμπεριαλισμός χρησιμοποιούν κάθε δυνατό μέσο στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν το κράτος μας της δικτατορίας του προλεταριάτου και, ως εκ τούτου, επιζητούν με κάθε τρόπο να εξασφαλίσουν πράκτορες μέσα στο κόμμα μας. Είναι πάντοτε πιθανό ότι άνθρωποι στο κόμμα μας θα διαφθαρούν από τον εχθρό, θα εκφυλιστούν σε σημείο που θα γίνουν πράκτορες του ταξικού εχθρού. Οι δέκα μεγάλοι αγώνες των δύο γραμμών που έχει περάσει το κόμμα μας κατά τη διάρκεια των 50 χρόνων της ιστορίας του[3] ήταν όλοι αντανακλάσεις στο εσωτερικό του κόμματος της ταξικής πάλης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Αυτό συνέβαινε στην εποχή της Νέας Δημοκρατίας και αυτό θα εξακολουθεί να συμβαίνει στην εποχή του σοσιαλισμού. Στη διάρκεια της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης, όταν κατέρρευσε η κλίκα του αποστάτη Λιου Σάοσι, εμφανίστηκε η αντικομματική κλίκα του Λιν Πιάο για να αντιπαλέψει με το προλεταριάτο Αυτό ήταν μια οξεία εκδήλωση της έντασης της ταξικής πάλης στη χώρα μας και στον κόσμο. Η μεγάλη νίκη που κερδίσαμε με τη συντριβή της αντικομματικής κλίκας του Λιν Πιάο αποτελεί σοβαρό πλήγμα και για τους εσωτερικούς και για τους εξωτερικούς εχθρούς μας.

Η παρατεταμένη φύση της ταξικής πάλης στην κοινωνία καθορίζει την παρατεταμένη φύση του αγώνα των δύο γραμμών μέσα στο κόμμα. Εφόσον υπάρχουν τάξεις, ταξικές αντιθέσεις και ταξική πάλη, εφόσον υπάρχουν ο σοσιαλιστικός και ο καπιταλιστικός δρόμος, ο κίνδυνος μιας καπιταλιστικής παλινόρθωσης και η απειλή της ανατροπής και της επιθετικότητας του ιμπεριαλισμού και του σοσιαλιμπεριαλισμού, η πάλη των δύο γραμμών μέσα στο κόμμα -που είναι η αντανάκλαση αυτών των αντιθέσεων- επίσης θα συνεχιστεί. Ενδεχομένως αυτή η πάλη θα εκδηλωθεί ακόμη 10, 20 ή 30 φορές και είναι πιθανό ότι άτομα όπως ο Λιν Πιάο, ο Γουάγκ Μιγκ, ο Λιου Σάοσι, ο Πεγκ Τεχουάι και ο Κάο Καγκ θα επανεμφανιστούν. Αυτό είναι κάτι ανεξάρτητο από τη θέληση του ανθρώπου. Μερικοί σύντροφοι εκπλήσσονται με την εμφάνιση σημαντικών αγώνων ανάμεσα στις δύο γραμμές στο εσωτερικό του κόμματος. Αυτό ουσιαστικά οφείλεται στο ότι δεν έχουν αρκετά σαφή κατανόηση του παρατεταμένου χαρακτήρα της ταξικής πάλης και της πάλης των δύο γραμμών κατά την περίοδο του σοσιαλισμού. Δεν καταλαβαίνουν ότι ο παρατεταμένος χαρακτήρας αυτών των αγώνων εκδηλώνεται σαν την άμπωτη και την παλίρροια, άλλοτε ψηλά, άλλοτε χαμηλά. «Ψηλά» ή «χαμηλά» είναι μόνο οι διαφορετικές εκφάνσεις της ταξικής πάλης, δεν αντιπροσωπεύουν κάποια διάκριση μεταξύ της παρουσίας και της απουσίας αυτής της πάλης. Κατά τον ίδιο τρόπο, «άμπωτη και παλίρροια» δεν σημαίνει «ύπαρξη και εξαφάνιση». Μόνο αν συλλάβουμε πλήρως την παρατεταμένη φύση της ταξικής πάλης και της πάλης των δύο γραμμών θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τους νόμους που διέπουν την άμπωτη και την παλίρροιά τους, τα ψηλά και χαμηλά κύματά τους και τις μεταστροφές αυτών των αγώνων. Μόνο τότε θα είμαστε πλήρως προετοιμασμένοι, όταν θα είμαστε σε θέση να αναλάβουμε την πρωτοβουλία στην ταξική πάλη και στον αγώνα μεταξύ των δύο γραμμών, χωρίς να έχει σημασία ο τρόπος συγκάλυψης του ταξικού εχθρού, και θα μπορούμε να ακολουθούμε την εξέλιξη των γεγονότων, να τα κατευθύνουμε, κι έτσι να εξασφαλίζουμε τη νίκη της επανάστασης.

 

[1]  Ι.Β. Λένιν, Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκυ, Νέοι Στόχοι, Αθήνα 1973, σ. 40 [τροποποιημένη μετάφραση].

[2] Μάο Τσετούγκ, Φιλοσοφικά κείμενα, Εκτός των Τειχών, Αθήνα 2013, σ. 84

[3] «Οι 10 κύριοι αγώνες μεταξύ των δύο γραμμών»: Αναφορά σε ντοκουμέντο του 10ου Συνεδρίου του ΚΚΚ (1973). Με χρονολογική σειρά: 1. 1927, 2. 1928, 3. 1930, 4. 1931, 5. 1935, 6. 1938, 7. 1954, 8. 1959, 9. 1966-1969, 10. 1971.

Advertisements
This entry was posted in πολιτική, μεταφράσεις and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s